Typ: Puryna
Występowanie: DNA/RNA
Guanina (G) jest jedną z czterech głównych zasad występujących w DNA i RNA, obok adeniny, cytozyny i tyminy (uracylu w RNA). Jest pochodną puryny, z dwoma heterocyklicznymi pierścieniami aromatycznymi i dwoma podstawnikami (grupa aminowa w pozycji 2 i grupa ketonowa w pozycji 6). Nukleozydem guaniny jest guanozyna. W parowaniu zasad Watsona-Cricka tworzy ona trzy wiązania wodorowe z cytozyną.
Jej pochodna - trifosforan guanozyny (GTP) pełni rolę źródła energii oraz aktywatora substratów w reakcjach metabolicznych, podobnie jak ATP, ale bardziej specyficznie. Jest on wykorzystywany jako źródło energii do syntezy białek i glukoneogenezy. GTP jest również niezbędny do transdukcji sygnału, w szczególności z białkami G, w mechanizmach drugiego przekaźnika, gdzie jest przekształcany w difosforan guanozyny (GDP) poprzez działanie GTPaz.
W 1844 roku Julius Unger zgłosił wyizolowanie guaniny jako minerału powstałego z odchodów ptaków morskich, który jest znany jako "guano" (hiszpański z Quechua: "wanu"). Później, w 1883 roku, Albrecht Kossel wykazał, że guanina jest produktem rozszczepienia nukleiny.
Właściwości
Wzór chemiczny: C₅H₅N₅O
Masa molowa: 151,13 g/mol
Gęstość: 2,20 g/cm³.