Łańcuch: przypadek szczególny
Kodony: GGA GGC GGG GGT
Glicyna (kodony: GGA, GGC, GGG, GGT) jest α-aminokwasem wykorzystywanym w biosyntezie białek, konkretnie w postaci L-izomeru. Zawiera grupę α-aminową, grupę α-karboksylową oraz pojedynczy atom wodoru jako łańcuch boczny. Przy fizjologicznym pH (7,4) grupa aminowa występuje w formie protonowanej (-NH₃⁺), a grupa karboksylowa w formie zdeprotonowanej (-COO-).
Glicyna jest jednym z 20 aminokwasów kodowanych przez standardowy kod genetyczny i u ludzi jest aminokwasem endogennym, ponieważ może być syntetyzowana metabolicznie. Powstaje z seryny, która z kolei pochodzi z 3-fosfoglicerynianu. W innym szlaku glicyna jest syntetyzowana w reakcji z udziałem 5,10-metylenotetrahydrofolianu, amoniaku, dwutlenku węgla i NADH. Ze względu na bardzo małe rozmiary glicyna wpływa na lokalną strukturę białek; jest też najliczniejszym aminokwasem w potrójnych helisach kolagenu. Glicyna pełni również funkcję neuroprzekaźnika hamującego.
W 1820 roku Henri Braconnot odkrył glicynę podczas hydrolizy żelatyny przez gotowanie z kwasem siarkowym. Początkowo nazwano ją "cukrem żelatynowym" ze względu na słodki smak i krystaliczną strukturę, później zaś Jöns Jakob Berzelius nadał jej nazwę od greckiego słowa oznaczającego słodki ("glycos"). Strukturę chemiczną określił w 1858 roku Auguste André Thomas Cahours.
Właściwości
Łańcuch boczny: przypadek szczególny
Wzór chemiczny: C₂H₅NO
Masa molowa: 75,07 g/mol
Gęstość: 1,16 g/cm³